CHORWACKI NAZARET
Chorwaci to naród serdeczny i gościnny, otwarty na rozmowę i bliskość z innymi, a przy tym głęboko przywiązany do swojej historii, tradycji i wiary. Z dumą pielęgnują pamięć o przeszłości, doceniają wolność i cenią wspomnienia trudnych czasów, zwłaszcza okresów wojny, które odcisnęły trwałe piętno na ich narodowej tożsamości. Chorwaci są bardzo wierzący – religia odgrywa w ich życiu ważną rolę, a tradycje duchowe, święta i pielgrzymki są naturalną częścią codzienności. Są pracowici, a jednocześnie potrafią cieszyć się życiem, widać to w radości ze spotkań przy wspólnym posiłku, lokalnych świąt czy codziennych spotkań przy kawie. Kochają swoją ziemię – góry, wybrzeże i wyspy – i z radością dzielą się kulturą, duchowością oraz pięknem kraju z przybyszami. Ich umiejętność łączenia pamięci o przeszłości z nadzieją na przyszłość sprawia, że są narodem pełnym życzliwości, siły i niezwykłego ciepła.
We wrześniu 2025 roku przyjechałyśmy do Rijeki w Chorwacji – cztery siostry NAZARETANKI, aby uczyć się języka i poznawać lokalną kulturę. Ku naszemu ogromnemu zdziwieniu i radości odkryłyśmy, że znajdujemy się w miejscu, na którym wznosi się chorwacki NAZARET – wzgórze Trsatu. To odkrycie stało się dla nas mocnym potwierdzeniem, że Bóg prowadzi nas swoją drogą i że nasza obecność tutaj nie jest dziełem przypadku. Trsat, pełen historii i duchowej mocy, stał się dla nas symbolem modlitwy, codziennej pracy i bliskości Boga w życiu człowieka. Chorwacki NAZARET przypomina nam, że tradycja i duchowość mogą harmonijnie łączyć się z nowymi doświadczeniami i wyzwaniami, a nasza misja w Rijece nabiera dzięki temu szczególnego, głębokiego znaczenia.
Trsat to osada miejska we wschodniej części Rijeki, położona na wzgórzu 135 m.n.p.m. Z tego miejsca można podziwiać panoramę Rijeki i Zatoki Kvarnerskiej, aż po wyspy Krk i Cres. Trsat, znany także jako chorwacki NAZARET, jest najstarszym i najsłynniejszym sanktuarium maryjnym w zachodniej Chorwacji. To właśnie tutaj w 1291 roku cudownie pojawił się Święty Domek z Nazaretu – dom Świętej Rodziny, który według tradycji przeniosły anioły.
Objawienie miało miejsce o świcie 10 maja 1291 roku, kiedy grupa drwali odkryła trzy ściany małego domu, jakiego nigdy wcześniej nie widzieli na tym wzgórzu. Matka Boża ukazała się ciężko choremu proboszczowi Don Aleksandarowi Jurjevićowi i dokonała cudownego uzdrowienia, potwierdzając, że to Jej dom. Hrabia Nikola Frankopan z Krku wysłał delegację do Palestyny, aby zweryfikować wydarzenia – okazało się, że fundamenty Świętego Domku w Nazarecie idealnie odpowiadały wymiarom domu, który cudownie pojawił się na Trsacie.
Święty Domek zniknął w 1294 roku, by ostatecznie pojawić się w 1296 roku w Loreto, gdzie dziś stoi w centrum sanktuarium. Na Trsacie hrabia Frankopan wybudował kaplicę, którą później rozbudowano o kościół i klasztor, w którym osiedlili się franciszkanie – Bracia Mniejsi – strażnicy sanktuarium od ponad pięciu wieków.
Trsat to nie tylko historia. To miejsce duchowej siły, gdzie każdego roku pielgrzymi z Chorwacji, Słowenii, Włoch i Austrii przybywają, by modlić się i prosić o wstawiennictwo Matki Bożej Trsatskiej. Papież Jan Paweł II odwiedził sanktuarium 8 czerwca 2003 roku, a jego pomnik przedstawiający Go klęczącego przed ołtarzem można dziś zobaczyć na placu przed kościołem. W specjalnej kaplicy przechowywane są liczne dary wotywne, które świadczą o wdzięczności wiernych za ocalenie z katastrof statków i liczne uzdrowienia.
Trsat – chorwacki NAZARET – to miejsce, gdzie historia łączy się z duchowością, a tradycja z codziennym życiem. Dla nas, sióstr Nazaretanek, jest to znak Bożego prowadzenia, inspiracja do pracy i modlitwy oraz duchowy punkt odniesienia w naszej misji w Rijeke.
Rozpoczynając naszą misję właśnie tutaj, na Trsacie – chorwackim NAZARECIE – czujemy głęboką wdzięczność i pokój serca. Dla nas, sióstr Nazaretanek, Nazaret jest symbolem codzienności przeżywanej blisko Boga – w modlitwie, pracy i prostym życiu. Dlatego odkrycie, że nasza droga zaczyna się właśnie w miejscu nazywanym chorwackim NAZARETEM, odczytujemy jako szczególny znak Bożego prowadzenia. Czujemy, że jesteśmy w miejscu, do którego Bóg nas przyprowadził.
Prosimy o modlitwę za naszą wspólnotę – szczególnie w czasie nauki języka, poznawania kultury i przygotowania do naszej przyszłej misji.
Wspólnota z Chorwacji
